برخی والدین ، درست مثل نجاری که تنه ی درخت را برش می زند و از آن چند صندلی می سازد ، طبق نقشه ، برای تربیت فرزندانشان طرحی کامل و دقیق در ذهن دارند . آنها آینده ی فرزندان را به دقت تصور می کنند و می کوشند تا آنها را طوری شکل دهند که به آن طره ایده آل تبدیل شوند .

در مقابل ، والدینی هستند که برای شکل دادن به فرزندان تلاشی نمی کنند . آنها به باغبانی می مانند که از کودک همچون گیاهان حساس باغچه مراقبت می کند . فرزندان را در بستری امن و آزاد پرورش می دهند تا هر یک از آنها ، موجودی مستقل و یگانه و خلاق شود . آلیسون گوپنیک ، استاد روان شناسی رشد و کودک در دانشگاه برکلی ، که خود هم مادر است و هم مادر بزرگ ، این دو الگوی والدین را در کنار هم گذاشته و به ما می آموزد که باغبان باشیم ، نه نجار .

منبع : باغبان و نجار : دیدگاه های جدید علم روان شناسی رشد در باب رابطه ی والدین و فرزندان ، آلیسون گوپنیک ، ترجمه : مریم برومندی ، فرهنگ نشر نو ، چاپ دوم ، تهران ، ۱۳۹۹ .