شعر نی محزون از محمدحسین شهریار

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی

آخر ای ماه تو همدرد من مسکینی

کاهش جان تو من دارم و من می دانم

که تو از دوری خورشید چها می بینی

تو هم ای بادیه پیمای محبت چون من

سر راحت ننهادی به سر بالینی

هر شب از حسرت ماهی من و یک دامن اشک

تو هم ای دامن مهتاب پر از پروینی

همه در چشمه مهتاب غم از دل شویند

امشب ای مه تو هم از طالع من غمگینی

من مگر طالع خود در تو توانم دیدن

که توام آینه بخت غبار آگینی

باغبان خار ندامت به جگر می شکند

برو ای گل که سزاوار همان گلچینی

نی محزون مگر از تربت فرهاد دمید

که کند شکوه ز هجران لب شیرینی

تو چنین خانه کن و دلشکن ای باد خزان

گر خود انصاف کنی مستحق نفرینی

کی بر این کلبه طوفان زده سر خواهی زد

ای پرستو که پیام آور فروردینی

شهریارا گر آئین محبت باشد

جاودان زی که به دنیای بهشت آئینی

شعر شور عشق بازی از نظامی گنجوی

من که شور عشق بازی در جهان انداختم                          نیم شب سجاده در کوی مغان انداختم
دیدم آنجا مجمعی از شب روان زنده دل                             جهد کردم خویشتن را در میان انداختم
در میان آن سبک روحان-من دل سوخته                           از سرشک لعل گون رطل گران انداختم
گفت:پیرا!می خوری به کز ریا طاعت کنی                       حلقه کردم آن سخن در گوش جان انداختم
بت پرستی را میان بستم به زنار مغان                               خرقه و سجاده حالی با گران انداختم
عاشقان دانند قدر عشق را از سر عشق                             هر زمان آشفتگی بر عاشقان انداختم
ای نظامی هر زمان بر پای آن زنده دلان                           لعل ناب از دیده و در از دهان انداختم